ای آرام دل بی قرارم

 در هجرانت چشمهایم باران عشق میبارند

ممنون از نظراتون

                        در کنج خانه.....

مرا به باد سپردی
به بادهای غريب
سپردن آسان است
...
مرا چو كودك بی باوری به همهمه ها ...
به خويش سپردی
گذاشتی رفتی..
گذشتن آسان است
كسی نمی داند
تو هم نمی دانی
كه پشت پنجره ی شب كسی است سرگردان
طنين گريه ی او پشتوانه ی سوگ است
كسی چه میداند
تو هم نمی دانی
تراكم شب را ....

  در دل خود كشيده ام نقش جمال يار را
                 

   پيشه خود نموده ام حالت انتظار را
             

    ريخته دام ودانه شه از خط وخال خويشتن 
         

       صيد نموده مرغ دل برده از او قرار را
       

       سوزم وسازم از غمش روز وشبان بخون دل 

        تا كه مگر ببينم آن طرّه مشكبار را
 

       دولت وصل او اگر يكشبي آيدم بكف
   

     شرح فراق كي توان داد يك از هزار را

      چشم اميد دوختن درره وصل تابكي
 

      برده شرار هجر او از كفم اختيار را

     ايمه برج معدلت پرده زچهره برفكن
   

 شوي زچشم عاشقان زآب كرم غبار را

   سوختگان خويشرا كن نظر عنايتي

    مرهمي از كرم بنه ايندل داغدار را

حيران را از جلوه اي از رخ خويش مات كن

  تا رهد از خودي خود ترك كند دياررا

نظراتونو دریغ نکنین

پري كوچيك من ني لبكش جنس بلور
توي گرگ و ميش چشماش صد تا مرواريد نور
پري كوچيك من خونه ش تو اقيانوس دور
واسه اون بستر موجا مثل گهواره و گور
پري كوچيك من فاصله ي بين دو بوسه س
اما بوسه بي خطر نيست همه جا سايه ي كوسه س
پري غمگين من ! طلسم موج و مي شكنه
بوسه ي دوم معجزه رو لبهاي منه
تنم رو طعمه ي كوسه مي كنم براي تو
توي ني ني نگاهت يه ستاره روشنه
پري كوچيك من ! حرفي بزن چشمات و واكن
من صدات رو مي شناسم تنها يه بار من رو صدا كن
سينه ريزي از ترانه دو تا گوشواره ي گيلاس
برگ سرخ گل كوكب پيشكشم برات هميناس
صداي ني لبك تو رمز بيداري موجه
عمق اقيانوس رويا با تو هم معني اوجه
پري غمگين من !‌ طلسم موج و مي شكنه
بوسه ي دوم معجزه رو لبهاي منه
تنم رو طعمه ي كوسه مي كنم براي تو
تو ني ني نگاهت يه ستاره روشنه

 ...

چه خوب است رویا!

با بودنش

چشم هایت نگران رفتنم

نفس هایت مقدس

و احساست آسمانی است!

چه خوب است رویا!

با بودنش

رفتنت محال است

لبخندهایت تصویر ترحم را خط می زند

و حرف هایت تایید سکوت نیست

چه خوب است رویا!

با بودنش

من در اوج کهکشانم

درست در کنار ستاره مان

و تو..............

آه..!

رویاهایم نیز خسته اند

از تکرار مضحک این خیال

از این حسرتی که

در رویا نیز

فقط یک رویاست!!!

تو دلم یه دنیا حرفه فرصت گفتن نمیشه

نمیشه فصلی بیاد بهار عمر من بشه

نمیشه خوش بود و خندید وقتی خوشبختی کمه

وقتی رنگ زندگیت همیشه رنگ ماتمه

همیشه به فکر رویایه یه روز بهترم

اما روز به روز و هر روز بدترش میاد سرم

روزگار که من دسته فراموشی داده

واسه شمع دل من خاموشی داده

سر سازش نداره حرف فقط حرف اونه

آدمی بیدا نمیشه که قلبشو نسوزونه

نمیشه کنار نمیاد راه نمیاد با کسی

لحظه ای صبر نداره به گردش هم نمیرسی

زندگی زندونه هو اسیر و دربندش منم

همه زندونین و کسی نمیاد کمکم

نمیذاره لحظه ای غصه بره از تو سینه

میگه هر جا که بری همینه

میگه بود و نبود تو باهم نمیکنه

حتی یه ثانیه رو برا تو کم نمیکنه

یه عمری میجنگی که آخرش نشی هلاک

اما میره جات میذاره میون خشت و سنگ و خاک

گوش كن:

وزش بي رحم تنهايي را

در شهروجود پر افسوسم مي شنوي

من غريبانه

در اين ظلمت

صدا مي كنم تو را

نامت

پزواك من در اين تنهايي و تاريكي است

دست هايت را چون خاطره اي سوزان

در دستان عاشق من بگذار

تا شايد دمي

جسم فسرده ام

با د ستان گرمي بخش چون تو

ا‌رامش گمشده اش را باز جويد

منتظرت مي مانم

به اميد صدا و دستان گرمت

با سلام میکنم آغاز

         با این دل تنگم

            مهربانی که بی من

                    خیال رفتن داری

                           روزگارت خوش

                                     دلت سبزباشد

                                 حال و روزت خوب است؟

                                      ابر دلت با ماه آشتی کرد؟

                                        به ستاره نگاهت سلام برسان

                                                   پرستو از سفر برگشت؟

                                                     شنیدم عشق بازهم بیمار است

                                                       چشمهای احساس نمدار است

                                                      لحظات خاطرات تنهای تنها است

                                                               راستی مرغ عشق میگفت

                                      مدتیست که بی وفایی در خانه ات مهمان است

                                               گفته اند شب و روز با او سر گرمی

                                         با خود گفتم شاید خبر دروغ است

                                     تا که  ناگه یکروز بارانی

                                 زیر قطرات اشکهایم

                               مرغ عشق آمد با تمسخر گفت

                            بی وفایی در خانه ات مانده است

                         ناگهان بغضم به حرف آمد

                       مرغ عشق از ناله ام لرزید

                     بگذریم از این حکایتها

                    قصه تنهایی من هم

                  که بی پایان و طولانیست

                راستی........

                 یک زمان اگر خواستی

              از دلم با خبر باشی

            هرکجا آینه ای دیدی ترک خورده

          حال و روزم را بپرس از او

          شششسیشسی  خوب میداند...لحظه هایم بی تاب است

        نامه ام رو به پایان است

پارکم دیگه خیلی سرد شده

مخصوصا صندلی هاش

در مصرف عشق صرفه جویی نکنید

 هنگام عمل بهانه جویی نکنید

با خنده ی ما اگر دلی شاد شود

با آن دل خسته تندگویی نکنید

زیباست کلام عشق دانستی اگر

بیا که از عشق زشت گویی نکنید

اونی که هر نفسش بوی حسین(ع) می داد و همنفس نداشت

دلش اسمونی بود  و  جای پر زدن  توی قفس  نداشت

دیونه های عشق حسین (ع) پر بگیرید

شور دیونگی مثل محرم بگیرید

دیونه ای از قفس پرید

نمونش ممد محجوبه

معراج فنا
در کوي محبت به وفايي نرسيديم

رفتيم ازين راه و به جايي نرسيديم

هر چند که در اوج طلب هستي ما سوخت

چون شعله به معراج فنايي نرسيديم

با آن همه آشفتگي و حسرت پرواز

چون گرد پريشان به هوايي نرسيديم

گشتيم تهي از خود و در سير مقامات

چون ناي درين ره به نوايي نرسيديم

بي مهري او بود که چون غنچه ي پاييز

هرگز به دم عقده گشايي نرسيديم
اي خضر جنون ! رهبر ما شو که در اين راه

رفتيم و سرانجام به جايي نرسيدي

 امروز نه آغاز و نه انجام جهان است
 اي بس غم و شادي كه پس پرده نهان است
 گر مرد رهي غم مخور از دوري و ديري
 داني كه رسيدن هنر گام زمان است
 تو رهرو ديرينه ي سر منزل عشقي
 بنگر كه ز خون تو به هر گام نشان است
 آبي كه بر آسود زمينش بخورد زود
 دريا شود آن رود كه پيوسته روان است
 باشد كه يكي هم به نشاني بنشيند
 بس تير كه در چله ي اين كهنه كمان است
 از روي تو دل كندنم آموخت زمانه
 اين ديده از آن روست كه خونابه فشان است
دردا و دريغا كه در اين بازي خونين
 بازيچه ي ايام دل آدميان است
 دل بر گذر قافله ي لاله و گل داشت
 اين دشت كه پامال سواران خزان است

چه لذتی بالاتر از قدم زدن زیر باران و فکر کردن

فکر کردن و قدم زدن

قدم زدن و فکر کردن

و...  و...  و...

باران که مي آيد!!!

دو پاره ابر...نسيم به سوي هم مي راندشان....به هم که مي رسند...به شلاقشان مي کشد...خون که مي گريند؛ باران مي گيرد....

دوستش ندارم.....باران که مي آيد همه جا چسبناک مي شود....

قبل تر ها آرزويم باران بود....وقتي مي باريد.....زلال مي شدم...دلم پاک مي شد....

اما اکنون...بس که خاک گرفته دلم...باران که مي آيد....پر از گِل ميشود....

گل چسبناک است....مي چسبد به مغزم....ولم نمي کند...آن وقت است که ديوانه ام....

شايد براي همين است که :باران که مي آيد همه عاشق هستند!"....

مغزشان گلي مي شود...ديوانه مي شوند مثل من....نمي فهمند....

و آن وقت است که عاشق مي شوند !!

عمه زری خاله فاطی

عرق سگی آبجو قاطی

شش ماه حبس بی ملاقاتی

فکر نکنی گنده لاتیم

فقط بگم خاطر خواتیم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقرهای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رؤیایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کرم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.

نمی دانم چرا رفتی

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا،تا کی،برای چه،

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام  از دست  خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا ، چه بغضی

چشم در چشم

با دست قصه مي‌خوانم

جسم در جسم

با سرانگشت نكته مي‌بينم

لب در لب

با لمس مي‌شنوم

تپشي در همه‌جاست

مورب اندام‌ات را كه خط مي‌برم

زبان در زبان مي‌مالد

كه دستان‌ام در طواف‌ات چالاك ني‌اند

خجل‌اند و محتاط

و چه جاي شرم

كه نجابت آغاز عاشقي

از ما گذشته است؟

و زبان در زبان مي‌بالد

كزين دريده‌تر

نوازشي نيست

گوش در گوش

مي‌خواند

كه اين‌طور!

پس به تكبر دست مي‌يازي مرا

كاين چنين سرد مي‌نوازي مرا

و سرانگشت در سرانگشت

مي‌تپد

مي‌توفد

كه من خود زبانه‌ي آتش‌ام

همه خاموش مي‌گيرند

همه‌گي گوش مي‌گيرند

همه‌گان هوش مي‌گيرند

حالا تن در تن

در شنود مي‌شود

كه من با سرانگشتان سوخته مي‌نوازم‌ات

از آن زمان كه عشق را

با دست برهنه از حريق وهن

بيرون كشيده‌ام

و تن در تن

قصه مي‌بويد

داستان مي‌چشد

جان‌ام براي‌ات بگويد كه دست‌ام به نوازش‌ات برآمد و

اشك‌ام به نيايش‌ات در

گفتم به خوشايش‌ات اشك فرو نشانم اما

اشك‌ام بيش درآمد و دردم

به نوازش‌ات سر

۱-سد محسن. { صابخونه}

 -۲حاج مهدی(ممد). {سهام دار}

۳-جواد

۴-احمد

۵-م .روزگار

۶-حسین

۷-جواد نوری

مهمانان

حاج ممدو حاج امید