تو در من می خواندی

 وقتی که من خیابان هارا

بی هیچ مقصدی می پیمودم

تو با من می رفتی

تو در من می خواندی...

راه اول از انديشه مي‌گذرد،اين والاترين راه است.

راه دوم از تقليد مي‌گذرد، اين آسان‌ترين راه است.

و راه سوم از تجربه مي‌گذرد، اين تلخ‌ترين راه است.

 ((کنفسيوس))

می دانم روزی با تن خسته و خیس ، سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهای چشمم فرود میایی و من تو را 

در میان انبوه مژگانم میزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را برای همیشه می بندم تا دیگر دوریت را حس نکنم . 

روزت مبارک

ما رند خراباتی و دیوانه و مستیم 

دیگر چه بگوییم همینیم که هستیم

 شاد دلي بود اندر ميان ...

ليک

حال تنها فرياد بي حاصلي ست  ...

اندوه بي مايه اي ست ...

با رفتن تو 

از دست داده ام

 هر چه شادي که با دستان مهربانت به من هديه داده بودي.

دلکم گاه و بي گاه بهانه ها سر ميکند.

تو رفتي و ....

و من از قطار محبت جا مانده ام .

با تپشهاي قلب عاشقم نام تو را فرياد ميزنم

تو که لحظه هايم بيمار با تو بودن است

 اما نیستی در برم تا که دوای درد بی درمان من باشی

حتي اندکي جاي براي من و عشق من ميان خاطراتت باقي نگذاشتي

اتش بگیر تا بدانی چه می کشم

            احساس سوختن به تماشا نمی شود