منصور ( مجتبی پورطالبیان)

تقدیم به سرور و عزیز دلم منصور ( مجتبی پورطالبیان)

اوقات خوش ان بود  .......

بر فراز دلواپسی های زخمی باور من

او

پرنده ایست به پریدن مظنون

زمان

برای من حادثه ساز است

وتو پرواز را

راز نهفته در نفس پنداری..........

دلامون شکسته یا علی

دکتر میر جلال الدین کزازی - نویسنده و پژوهشگر ادبیات گفت : سخنور برای اینکه به عرفان در سروده های خود بگراید و از عرفان زدگی بپرهیزد ، هیچ راه و چاره ای جز آن ندارد که آن شناخت و نیاز را در خود پدید بیاورد .

این نویسنده و پژوهشگرادبی درگفتگو با خبرنگار فرهنگ و ادب مهر ، با بیان این مطلب افزود : آن چنان که ما ایرانیان می گوییم سخن عارفانه می باید از دل بر زبان روان شده باشد و گوینده خود ، آن چرا که می گوید باور کند و وزین باشد ، یعنی به پیروی از پسندهای روز از آزمون ها و دریافت های عارفانه سخن نگوید .

دکتر میرجلال الدین کزازی تصریح کرد : اگر با نگاهی فراخ و فراگیر به سروده های کهن و نو بنگریم از دو دید به عارفانه نبودن اشعار امروزین پاسخ می دهیم ، یکی به هرروی آثارو اشعار امروزین ایران برآمده از پیشینه کهن ادبی ما نیستند و یک بارگی ، زاده گونه ای گسل و بیگانگی اند که در میانه هنجارها و سنت های ادبی ما با آن چه شعر امروز نامیده می شود پدید آمده اند .

وی اضافه کرد : پاسخ دیگر می تواند بدین گونه باشد که چون سروده های کنونی همچنان اگر فراخ بنگریم در دام ریختگرایی ، کالبدینگی افتاده است و بیشتر می کوشد از حال روزانه و ناپایدار خویش در سروده هایش سخن بگوید و آن آزمونهای ژرف شاعرانه که از پیله و پوسته نیازهای فردی به در می آید و کارکردی انسانی و جهانی می یابد در این سروده ها عرفان چندان دیده نمی شود .

وی خاطرنشان کرد : آزمون عارفانه یا درویشانه هم از این گونه است ، درست است که هر رهرو راه خداشناسی را خود به تنهایی بپیماید ، اما به هر دری در آموزه ها و رفتارها گونه ای همسانی و هماهنگی نیز در میان رهروان ، خداشناسان دیده می شود .

این پژوهشگر در ادامه این مطلب افزود : در سروده های کهن این آزمونها و دریافتها به گستردگی باز می تافته است ، به سخن دیگر ادب دوستان ، خوانندگان می توانستند خود را در آیینه این سروده ها ببینند ، اما فردگرایی برگزاف ( مبالغه آمیز ) در سروده های کنونی دامنه و کارکرد آنها را بسیار تنگ کرده است .

دکتر کزازی یادآور شد : در جامعه امروز ما ، پیروی از این گونه رفتارهای به اصطلاح عرفانی بیشتر پدیده ای است که به پسند روز می ماند ، یا آنچنان که فرنگیان می گویند " مد " ،  این گونه رفتارها از نیاز راستین و آموزه ها و آزمونهای بنیادین مایه نمی گیرد . به سخن دیگر کسانی این گونه از رفتارهای به اصطلاح عرفانی را می ورزند که نه تنها شناختی از عرفان ندارند بلکه در ژرفای جهان خویش نیز هیچ گونه نیازی به رفتارهای عارفانه و خداشناسانه احساس نمی کنند . 

     در يکي نامه محال است که تحرير

 کنم

به گوش فکر کن